Hajjah Kamariah bt. Alang Mat Nasid dilahirkan di kampung Lalang, Padang Rengas, Perak pada tahun 1928. Dibesarkan di bawah asuhan ibu bapa yang kuat berpegang kepada ajaran Islam dan mengamalkannya di dalam urusan seharian. Di zaman kanak-kanaknya, beliau beresekolah sehingga darjah 5 di Sekolah Melayu Padang Rengas dan turut belajar secara tidak formal di Sekolah Agama Ad-Dinniyyah, Padang Rengas di bawah asuhan Datin Paduka Hajjah Aishah Ghani iaitu bekas Ketua Wanita UMNO dan Menteri Kebajikan Masyarakat Malaysia. Beliau menunjukkan minat yang sangat tinggi di dalam pelajaran dan menyimpan cita-cita untuk melanjutkan pelajaran ke Padang, Indonesia. Walau bagaimanapun, ciita-cita beliau terhalang disebabkan oleh kemiskinan dan kedatangan Jepun Pada tahun 1942.

Oleh yang demikian, pada tahun tersebut, dalam usia 14 tahun, beliau telah dikahwinkan oleh kedua ibu bapa beliau. Walau bagaimanapun, perkahwinan tersebut hanya kekal sehingga tahun 1947 setelah beliau mendapat cahaya matanya yang pertama. Pada tahun 1950, beliau telah di lamar pula oleh sepupunya sendiri, Arshad bin Alang Abd. Hakim, yang pada ketika itu adalah seorang duda yang kematian isteri dan mempunyai dua orang anak. Perkahwinan mereka berkekalan sehingga kini dengan mempunyai tiga belas orang anak kesemuanya, empat puluh enam orang cucu dan seorang cicit.

Pada tahun 1950-an dan 1960-an adalah merupakan tahun-tahun yang amat getir dan mencabar bagi kedua suami isteri tersebut. Di sinilah terujinya kebijaksanaan , kesabaran dan keimanan Hajjah Kamariah sebagai isteri dan ibu kepada sepuluh orang anak didalam menangani setiap permasalahan yang mendatang. Rengekan anal-anak yang masih kecil serta desakan perbelanjaan pelajaran anak-anak yang telah remaja sedikitpun tidak melemahkan semangat beliau malah dengan doa yang diiringi dengan air mata yang tidak pernah jemu dipanjatkan kepada Allah S.W.T menguatkan lagi semangat beliau untuk terus berusaha dengan lebih bersungguh-sungguh.

Selain suami dan anak-anak, kerenah dan kepayahan membela ibu mertua yang telah uzur berjaya ditangani oleh Hajjah Kamariah dengan bijaksana, malah beliau berjaya hidup di bawah satu bumbung dengan aman dan bahagia selama 25 tahun bersama-sama dengan ibu mertuanya meninggal pada tahun 1975. Demi meneruskan hasrat beliau tersebut, galakan, dorongan serta nasihat sentiasa diberikan kepada anak-anak untuk berjaya di dunia dan di akhirat diiringi dengan doa yang tidak pernah jemu dipohonkan kepada Allah S.W.T. sehingga lapan daripada anak –anaknya berjaya ke peringkat universiti, dua di peringkat maktab manakala tiga lagi bekerja selepas tamat persekolahan.

Kesibukan beliau bekerja dan menguruskan anak-anak dan keluarga bukanlah alasan untuk menghalang beliau menjalinkan hubungan dengan jiran-jiran dan masyarakat. Selain daripada bersawah, beliau amat suka bercucuk tanam terutama pohon buah-buahan dan berkebun di sekeliling rumahnya sehingga pernah dianugerahkan sebagai "Johan Buku Hijau Kawasan" pada awal tahun 70-an. Hubungan beliau dengan jiran sekampung adalah amat baik dengan seringkali meluangkan masa untuk bersama-sama menghadiri kuliah-kuliah gama atau turut sama membantu semasa majlis kenduri-kendara diadakan.

Sifat keibuan dan keterbukaan Hajjah Kamariah teserlah dengan beliau turut mempunyai anak-anak angkat mualaf daripada bangsa Cina dan Negro yang diperkenalkan oleh anak-anak beliau. Sehingga kini hubungan antara anak angkat dan keluarga beliau masih tetap terjalin mesra.

Hajjah Kamariah adalah merupakan contoh salah seorang ibu yang bersemangat tinggi dan berusaha bersungguh sehingga dapat mengeluarkan keluarganya daripada belenggu kemiskinan. Dengan didikan agama yang diterapkan ke jiwa anak-anak melahirkan insan-insan yang bukan sahaja berpendidikan tinggi, malah yang lebih penting beriman kepada Allah S.W.T. serta mengamalkan ajaran Islam di dalam setiap urusan seharian.

Berkat doa dan usaha beliau, kesemua anaknya telah berjaya di dalam bidang masing-masing dan kini turut diwarisi oleh cucu-cucu beliau. Walaupun anak-anak beliau kini berjaya dan beliau tidak perlu lagi bersusah-payah seperti dahulu, sifat-sifat positifnya yang terdahulu terus dikekalkan. Sumbangan wang yang diberikan oleh anak-anaknya seringkali pula akan disumbangkan ke arah kebajikan dan membantu mereka yang memerlukannya. Malah belaiu kerap kali menawarkan diri secara sukarela mengutip derma untuk mendirikan masjid, surau dan usaha ke arah kebajikan demi memartabatkan Islam. Kini, dalam usia yang kian meningkat, bakti dan tenaganya dicurahkan hanya kepada Allah S.W.T. disamping menjaga suami yang semakin uzur. Keperitan hidup beliau dahulu terbalas dengan kejayaan anak-anak dan rezeki yang berpanjangan daripada Allah S.W.T. dan setiap kali doa dipanjatkan, kini air mata kesyukuran pula yang mengalir.